پروردگارا!

در آفتاب کم رنگ زندگیم و پیاده رویی که نمی دانم به کدامین خیابان منتهی می شود و در تلاطم شاخه های بی برگ، زیر چتری که مرا از باران مهربانت جدا می کند به دنبال نیمکتی می گردم که لبریز از رویاهای کودکانه و آرامش دل های بی قرار باشد آنگونه که بتوانم تو را در ذره ذره وجودم احساس کنم.

 ادامه مطلب را هم ببینید

عشق

              عشق عمق و معنای روابط بشری است،

                        عشق سکوتی است که پیوند می دهد،

                               توانا می کند و آزاد می سازد. عشق ایمان

                                      به برابری روح های انسانی است. عشق

                                             کیمیای دگرگونی، تکامل و بهورزی است

                                                    و عشق با پشتوانه ایمان، شالوده خلاقیت

                                                      و سازندگی است.