دلبر بهتر ز جان

ای دلبر بهتر زجان،یاد تو دارم جان به جان

از بهر دیدار رخت، من با دل و جان آمدم

با جنبش ابروی تو، در بین عشاقان ردم

لیکن به مژگان تو باعاشق نوازی شاهدم

***

ای گل عذار خوش سیر، عاشق مکن محو نظر

باشد به پیش گلرخان، رویت چو ماهی جلوه گر

فریاد عشاقان مها، نزد تو باشد بی اثر

کمتر جفا کاری نما بر عاشقان خون جگر

(محمد علی منوچهری)

وصال دوست

دارم من ارزوی که ببینم جما ل دوست

بختم مدد کند برسم بر وصال دوست

ای دیده، ترک خواب تو بنمای از وفا

 تا آنکه منبع تو بگیردخیال دوست

ای لب اگر تو می طلبی آب زندگی

یک جرعه ای خوش است زآب زلال دوست

سروی به بوستان و چمن گر بود به جا

از پا فتد زقامت با اعتدال دوست

بیرون شو ای دلا دمی از چاه بیخودی

تا بنگری تو چاه زنخدان و خال دوست

نرگس سرش فکنده از خجالتش

شرمنده شد بنفشه ز زلف شلال دوست

"عارف"هرآنچه وصف بگویی روا بود

زیرا بلند هست مقام و جلال دوست

(محمد علی منوچهری)

کشتی خیال

بکن ای دوست وصالت به من از مهر، به سائل

که منم از دل وجان بر رخ زیبای تو مایل

کشتی من چو فتاده ست به گرداب خیالت

چه شود گر ز محبت برسانیش به ساحل

نگهی بر رخ زردم بنما ای مه تابان

که مرا نیست به جز عشق تو حاصل

ای طبیب همه عالم تو طبیب همه دردی

بگشا از کرمت ای مه من، عقده ام از دل

به وصالت قسم ار شهد بنوشم همه عمرم

هست بر کام من از هجر تو چون زهر هلاهل

                یک شب دلی به مسلخ خونم کشید ورفت  

                                             دیـوانـه ای بـه داغ جـنونم کشید ورفـت

                 پس کوچه های قلب مرا جستجو نکرد

                                           امـا مـرا بـه عمق وجودم کشید ورفت

                تــا از خیــال گـنگ رهــایــی رهــا شـوم   

                                             بانگی به گوش خواب سکونم کشید ورفت

                شاید به پاس حرمت ویرانه های عشق  

                                           مرهم بـه زخم فاجعه گونم کشید ورفت

                     دیـگر اسـیر آن مــن بـیـگانـه نـیـستـم  

                                               از خود چه عاشقانه برونم کشید ورفت

پروردگارا!

در آفتاب کم رنگ زندگیم و پیاده رویی که نمی دانم به کدامین خیابان منتهی می شود و در تلاطم شاخه های بی برگ، زیر چتری که مرا از باران مهربانت جدا می کند به دنبال نیمکتی می گردم که لبریز از رویاهای کودکانه و آرامش دل های بی قرار باشد آنگونه که بتوانم تو را در ذره ذره وجودم احساس کنم.

عشق

              عشق عمق و معنای روابط بشری است،

                        عشق سکوتی است که پیوند می دهد،

                               توانا می کند و آزاد می سازد. عشق ایمان

                                      به برابری روح های انسانی است. عشق

                                             کیمیای دگرگونی، تکامل و بهورزی است

                                                    و عشق با پشتوانه ایمان، شالوده خلاقیت

                                                      و سازندگی است.