مختصری از تاریخچه ی عکاسی در ایران :

پس از اعلام عکاسی در سال   1839 میلادی با وقفه ای حدود 5 سال عکاسی در ایران آغاز شد. در اوایل حکومت ناصرالدین شاه قاجار و در عصر میرزا تقی خان امیرکبیر ژول ریشار معلم زبان فرانسه احتمالا نخستین عکس را با روش صفحه های داگروتیپ تهیه کرد که از صورت ناصرالدین شاه بود. در سالهای 1324و 1325هجری قمری در خیابان علاءالدوله (فردوسی فعلی) دو عکاسخانه به نامهای "عکاسخانه مسنن" و"انتوان سوریوگینگ" دایر شد که بیشتر مورد استفاده ی خارجیان بود. در اواخر حکومت ناصرالدین شاه زمینه های عرضه ی عکاسی به عنوان یک شغل حساس فراهم شد. البته روش کار بیشتر ((شیشه کلودیونی)) بود.

قدیمی ترین جعبه ی عکاسی اتاق تاریک بوده است، که ظاهرا اول بار ابن هیثم (قرون دهم و یازدهم میلادی) آن را به کار برده است و از قرن شانزدهم  میلادی نقاشان ایتالیایی برای ترسیم مناظر صحیح اشیا از آن استفاده می کردند. اما در آن زمان، نه فن عکاسی وجود داشت، و نه کلمه ی فتوگرافی  وضع شده بود. اتاق تاریک «اتاقی » بود که روزنه ی کوچکی بر یکی از دیواره های آن تعبیه شده بود، که نور از آنجا می توانست وارد اتاق شود. نور وارده از روزنه تصویری معکوس از شی ء یا از صحنه ی خارجی بر دیواره ی مقابل روزنه می افکند، و نقاش، خطوط و کل این تصویر را رسم می کرد، و سپس رنگ آمیزی می نمود.

نخستین کسی که موفق به تهیه ی تصاویر پایدار شد، ژ.ن.نیپس فیزیکدان فرانسوی بود. وی صفحه ای اندوده به ماده ای حساس به نور را در اتاق تاریک قرار داد، و سپس برای تثبیت تصویر از طریقه ی معمول  در گراور سازی استفاده کرد. (وی نخستین کسی است که با جعبه ی عکاسی عکس برداشت)

نیپس، با شرکت داگر « مخترع معروف فرانسوی»  نخستین شکل معمولی دوربین عکاسی را به وجود آوردند.